«Dei som ikkje går på denne konserten, kjenner ikkje si «besøkelsestid.»»

 

 Denne kommentaren fall kun kort tid etter at Fitjar skulekorps hadde avslutta sin skulekonsert, der dei kjørte gjennom repertoaret til «Swing&Chill»-konserten sin, ein konsert dirigent Svein Roger Koppang omtalte som det største løftet korpset har gjort i nyare tid. Det gjennomgripande temaet var storbandmusikk, eit prosjekt som har lege og godgjort seg i snart to år. Med eit lite generasjonsskifte bak seg, var han spent på korleis ein omtrent 75 minuttar lang konsert med krevande musikk ville slå an. På spelelista stod det kjente og mindre kjente melodiar og songar; klassiske, nyare, raske og rolege storbandnummer. Forventingane var der. Det skal svinga, det skal vera soloar, det skal vera trøkk, men samstundes noko leikande og nesten flørtande, både i omgangen med musikken, men også publikum.

Konserten starta med at dei fleste stolane på scena var tomme, berre kompet var på plass. Dei spelte ein loop, og trøkket var der. Så kom resten av musikantane, på rekkje og rad, og fann plassane sine. Nokre i kvit overdel, andre i svart med kvite bukseselar til, stilige som berre det, og alle hadde solbriller på. Dei såg kule ut, kompet var kult, alt peika i ein kul retning. Og når heile korpset trødde til i dei tre opningsnummera I’m a Soulman, Minnie the Moocher og Think, og det svinga, kunne ein nesten lukke augene og berre nyta musikken, og fort gløyma at dei aller fleste i korpset framleis er i grunnskulealder, og ikkje klubbmusikarar frå ei større og meir røykfull scene enn Fitjar kultur- og idrettsbygg.

 

Er det rømlingar frå Blues Brothers-filmen? Nei, det er FItjar skulekorps som diskar opp med storband-konsert.Take it away! Foto: Arne Vestbøstad

 

Solistane stod på rekkje og rad, både på instrument og vokal, og alle gjorde ein framifrå innsats. Men personleg synest eg det var Thea Træet som skein sterkast av stjernene på denne konserten. Då ho framførte Adele sin hit Someone Like You, skjedde det noko. At ei så vever jente på 12 år får til eit slikt trykk og ei slik kjensle i vokalen, er imponerande. Så følgde ho opp med Pharrell Williams-hiten Happy, og det var jammen det eg blei av å vera på denne konserten. Jake og Elwood frå Blues Brothers hadde også likt seg, trur eg.

 

Thea Træet song innstendig og sårt. Foto: Arne Vestbøstad

 

Ein kan rosa dirigent Svein Roger Koppang for å ha ei heldig hand med korpsmusikantane, men det er også viktig å rosa dei som spelar i korpset, for å ta utfordringane dei får. Og dei rundt korpset, som er med på å leggja til rette for at fitjarungdommen kan skina. Når ein ser på korpset, kan ein lura på korleis somme av dei minste klarar å handtera instrument som er nesten like store som dei sjølve. Men det ser ikkje ut til å vera noko problem. Er du god nok, er du stor nok. Stor og god nok til å vera med på soloparti, viste det seg.

 

Nesten kvar gong eg skal høyra skulekorpset, spør eg meg sjølv: «Korleis kjem dette til å bli?». No er det snart på tide at eg lærer meg at korpset er godt førebudde, trygge, og ikkje minst gode, på det dei skal gjera, så ned med skuldrene på korpset sine vegne, og nyt det dei har å by på. Dei er vel verdt å låna øyret til. (Skal eg pirka på noko, må det vera at at korpset får finare/stiligare notestativ til konsertbruk, men då er eg veldig kritisk.)

 

Ingvild Prestbø var ein av dei mange solistane under konserten. Foto: Arne Vestbøstad

 

Jennifer Helland, Weronika Chrapko og Silje Marie Særvold Kloster koste seg under skulekonserten med korpset. Og Sjølv om det var litt «vaksen» musikk, hadde dei høyrt noko av den før. Foto: Arne Vestbøstad

 

Ingressfoto: Dirigent Sveein Roger Koppang gir tommel opp til musikantane under konserten.