Til jublande tonar og med famnen full av påskeliljer kom borna og prestane Nobu Imazu og Olav Oma opp til altaret under gudstenesta første påskedag, for å feira oppstoda som påska markerer.

Dei mange som var samla i kyrkja denne strålande dagen, fekk oppleva både lovsang og ei preik som stod i skarp kontrast til bodskapen og likevel forlenging av hendingane skjærtorsdag og langfredag. Sokneprest Olav Oma viste spennet i den kristen påska, med jubelen palmesøndag, skjærtorsdag med innstiftinga av nattverden, og botnpunktet med korsfestinga langfredag, og kanskje vonbrotet over at Jesus ikkje såg ut som nokon Messias etter at han døydde på krossen. Men for dei kristne stoppar ikkje forteljinga der. Oma stilte spørsmålet om oppstoda kunne bevisast. Ikkje med handfaste prov, men frimodet han ser hjå læresveinane meiner han er prov godt nok. Dei gjekk frå å vera redde og sitjande bak låste dører, til å gå ut og fortelja det dei visste, om det så kosta dei livet til slutt.

Og bodskapen i dei triumferande påskesalmene ljoma også i år utover fitjarbuen, både under gudstenesta og under kyrkjekaffien ute på trammen etter gudstenesta.