Rune Aarbø og Håvard Helland med utsikt frå Njoten utover Øvrebygda og havet. Foto: Kjetil Rydland

Fitjarposten har vore med Aarbø og Helland’s jaktlag på harejakt rundt Njoten, men kom heim rikare på naturopplevingar enn harekjøt.

Det var ein frostig journalist som angra aldri så lite då han blei purra tidleg ein iskald søndag morgon i midten av januar. Men det gjeld å nytta høvet når harejeger Rune Aarbø inviterer på jakt.

Frykta for at harejakt er eit blodslit med mykje trakking og mykje hysj hysj, er tydelegvis heilt grunnlaus. Oppi den opne skogen vest for bakkane på Sæterbø postar me for å venta og håpa Toya får los på haren sin. Her fyrer Håvard opp bål med avispapir og godt stikketre – dette er hans jobb, etter det eg forstår.

Eit godt bål må til under harejakta. Foto: Kjetil Rydland.

Med utsikt over Øvrebygda, Storavatnet og havet, held me varmen medan me ventar på at det skal bli dag. Dunkeren Toya har ikkje tid til å venta på dagslyset. Ho arbeider alt ho kan med eit harespor som leier langt sørover mot Tausavatnet. Før me veit ordet av det, er ho nesten 700 meter oppe i fjellet på spor av ein hare. Håpet er at haren skal komma vår veg, forbi den fine posten vår, der me har både varme og god sikt.

Men etter vel ein time må me innsjå at byttet ikkje kjem vår veg. Ferda går vidare på grensa mellom Sæterbø og Rydland, mot Njoten, det høgaste punktet i Rydlandsskogen, med sine 288 meter over havet. Rundt eitt hundre meter nordaust for Njoten ligg ein av dei mest populære postane både for hjortejakt og harejakt, Bergens Tidende. Dette er ein knaus med flott utsikt utover Tislavollsmarka og havet, men nærmast ligg eit dalføre som kjem opp frå Anfinnsdalen og Bratteli. Denne posten har fått namnet sitt etter ei hjortejakt i september 1971, då BT-journalist Knut Leuba var med, og fekk sjå Nils K. Rydland skyta ein hjort.

Etter kvart blir det ein viss lunk frå sola over Bergens Tidende, og me tek oss god tid med mat og kaffi i det vakre solskinet. Imens arbeider Toya for harde livet nede i Vekslio. Etter kvar må me innsjå at heller ikkje denne gongen har me hellet med oss; haren ser ut til å ha stukke av denne gongen, og me legg turen sørover og inne i den gamle trollskogen øvst i Sætradalen. No begynner jegerane mine å snakka lågt, og eg forstår at no er håpet om hare på sitt største.

Håvard Helland t.v. og Rune Aarbø speidar ut over Rydlandsskogen frå Bergens Tidende. Foto: Kjetil Rydland.

Ein hare høyrer godt, og eg forstår at no gjeld det at me ikkje skremmer haren. Her kan haren komma springande kor tid som helst, kviskrar Håvard, og legg to patroner i hagla. Eg har for lengst lagt merke til at dei to jegerane mine ikkje går rundt i skogen med patroner i geværet. No legg Håvard hagla open frå seg på ei tue, klar til å klemma ho igjen og plaffa ned den stakkars haren om han skulle dukka opp.

Rune og Håvard fortel at et er ei utfordring å lesa naturen, og finna ut kor det er mest sannsynleg at haren skal komma med bikkja i god avstand bak. Til dette har dei god hjelp av GPS-en, som viser kor bikkja er, men likevel er det som lotto å vita kva veg haren hoppar, seier Rune. Og heller ikkje denne gongen lukkast me. På GPS-en ser me at bikkja har trekt lenger nord, og at haren neppe kan komma vår veg.

- Annonse -

Etter kvart begynner vona om harefangst å forsvinna, og me slit oss opp over toppen av Njoten på veg tilbake til bilane på Sæterbø. På toppen av Njoten nyt me den flottaste utsikt som kan tenkjast over Øvrebygda. Litt skuffa over ikkje å ha sett ein einaste hare, men full av andre opplevingar. Harejakt har visst seg meir sosialt og og mykje meir avslappande enn eg har førstilt meg. Men det eignar seg nok best for folk som trivst utanfor allfarveg.

Meir om turen kan du lesa i dagens papirutgåve av Fitjarposten.