Foto: Kjetil Rydland.

Fitjar har feira den varmaste og finaste 17. mai i manns minne, og folk gjekk mann av huse for å feira fridom og venskap, og å visa seg fram i finstasen.

For dei finaste av oss, som hadde trekt i bunad, blei det nok i varmaste laget. Men det var berre smil å sjå etter at fitjarfolket hadde samla seg til barnetog i sentrum fredag morgon, og til det heile løyste seg opp etter den høgtidelege feiringa i Kultursalen. Og me vil tru folk tok med seg godstemninga ut i krinsane etter kvart.

Med litt forsterkingar stod Fitjar skulekorps for stemning i toget. Foto: Kjetil Rydland.

Barnetoget var like vakkert som vanleg, og dei unge hadde førebudd seg godt med slagord og song. Førebudd seg godt hadde òg Fitjar skulekorps, som sørgde for den rette stemninga både i toget og under messa i kyrkja og under kransepålegginga.

Her stilte Osternes mannskor opp med sine faste nummer, og avslutta som vanleg med «Når fjordene blåner». Sokneprest Roald Drønen stod for ein humoristisk, men alvorleg tale med sentral forkynning.

Han fekk fram fire ganske ulike personar, ein jentunge, ein ungdom, ei dame i yrkesaktiv alder og ein mann i syttiåra. Med det ville han visa at variasjon er mykje kjekkare enn om samfunnet vårt berre skulle bestå av førti år gamle menn. Han poengterte at det er viktig å godta og å lika at me er ulike, og appellerte til oss om å respektera kvarandre.

Respekt for ulikskap og omtanke for kvarandre var òg eit gjennomgangstema i talen for dagen, ved Bjørn Haaland, i Fitjar kultur- og idrettsbygg.

– Men om nokon er aleine denne dagen fordi ein er einsam og ikkje har nokon å feira med, har me alle eit ansvar for å inkludera dei som står på utsida, sa Haaland, og la til at han sjølv hadde fått oppleva omsorga i Fitjar-samfunnet.

I talen sin var Haaland innom blant anna usunn nasjonalisme, nasjonsbygginga frå Harald Hårfagre si tid, påverknad frå utlandet, innvandring i vår tid, kvinnesak, miljøspørsmål og vindmøller, før han konkluderte med at han sjølv er framtidsoptimist.

- Annonse -

– Eg synest mangfald er positivt og spanande – på alle område. Eg er for sjølvstyre og demokrati, men heiar på internasjonalisme og samarbeid i spørsmål om solidaritet, ressursfordeling, fattigdomsbekjempelse, helseutfordringar og helsespørsmål! slo dagens talar fast til slutt.

Så gav han ordet til to unge fitjarbuar som kom med kvar si helsing til forsamlinga. Alaa Alshaer er frå Syria, og kom til Fitjar med familien sin for fire-fem år sidan. Ho held på med utdanning og jobbar ved sida av. Ho har vist at det går an å klara seg godt i eit heilt nytt land!

Heilt til slutt fekk me høyra leiaren i Fitjar ungdomsråd, Oda Volden de Fine. Ho er handballtrenar, 4H-ar og ein svært miljøbevisst ungdom, som imponerer både med engasjement og gjennomtenkte resonnement.

Ein kan bli framtidsoptimist av mindre. Til lukka med dagen!

Osternes mannskor syng Fitjarsongen til tone av Olav Hageberg. Foto: Kjetil Rydland.
Per Vidar Tislevoll synest det er litt for varmt, men det synest ikkje dei andre i familien. Foto: Kjetil Rydland.
Herman Inge Aadland les «Lerka» av Per Sivle. Foto: Kjetil Rydland.
Oda Volden de Fine avsluttar dagens tale i Kultursalen, i midten hovudtalar Bjørn Halland og til høgre Alaa Alshaer. Foto: Kjetil Rydland.