Det er så visst ikkje kvar dag me høyrer eit mannskor med nærare 100 songarar. Det gjorde me i går, og det vart ei mektig oppleving.

Mektigast var nok gode gamle, og pompøse «Landkjenning» av Bjørnson/Grieg, men når det store felleskoret, beståande av Leirvik Mannskor, Mannkoret Havdur og Osternes Mannskor, starta konserten i fellesskap med «Når fjordene blåner», var eg allereie fanga av stunda. Knapt nokon song skapar ei slik nasjonalkjensle i meg.

Leirvik Mannskor som rundar 100 neste år gledde med stor fylde, mjuk og god balanse sjølv om ikkje alle nummera sat like godt. Best likte me Theodorakis-songen «Ein song om frihet» og«Uteseglarvalsen» av Johannes Kleppevik.

Mannkoret Havdur fekk verkeleg fram vårstemninga med «Vårsång – Glad så som fågeln» sjølv om tenorane strevde litt med dei høge tonane. Framføringa av den kjende islandske songen «No strøymer vårleg bris», med norsk tekst av Johanne Øvstebø Tvedten, var ei god oppleving. Jørgin Gunnarsson framstod som flott solist. Det skal òg ha ros for eit svært spennande repertoar der mange nyare songar hadde fått plass.

Så var det vårt eige mannskor sin tur. Det er ikkje tvil om at Osternes Mannskor sitt arbeid med kabaretar har gjort noko med koret. I går imponerte dei igjen, både med vakker song og med lått og løye. Me er verkeleg stolte av å ha eit slikt kor i bygda.

Dei mellom 300 og 350 tilhøyrarane fekk elles med seg svært vakker og lyrisk song av Leirvik Mannskor sin dirigent Ailin Sanden, og pianisten Fredrik Horn imponerte med ei briljant framføring av Preludium opus 32, nr 12 av Sergei Rachmaninov. Som om ikkje det var nok, fekk me vidare servert ei svært morosam og flott framført opplesing av Harald Økland. 

Det skjedde òg meir i Kultursalen i Fitjar Kultur- og Idrettsbygg i går. Det handlar om heider til superkorveteran Gudmund Gloppen og kulturprisutdeling til Lilli-Ann og Per Drønen. Det skal me koma tilbake til i eigne saker.

Leiar for Osternes Mannskor, Karvel Strømme, leia det heile på ein flott måte.