Det tok ikkje lang tid før latteren braut laus under årets Fitjarrevy. Mykje å le av var det – i år òg.

Sjølv om me hadde store forventningar til Dag Schreiner som  hadde mange gode poeng og avslørte ein svært bra songstemme, var det likevel dei lokale innslaga som mora oss mest. Og det var fleire av dei.

Hønesketsjen som me nemnde i førehandsomtalen, synest me aktørane fekk mykje ut av. Men mest lo me av innslaga om vindmøllene  og om rådmannen som skulle gje gode råd til Stord. Elles skuffa ikkje verken «Eikeland» og «Oscaren» denne gongen heller. Heilt nytt stoff med fleire vittige poeng. 

Fitjarbuen er Fitjarbuen. Slik er han, og slik må han vera. Her er alle hemningar vekke, og det heile er berre til å le av. 

Revy er revy, og karakterar må vere slik karakterene skal vera.

Når det er sagt har me likevel eit hjartesukk: Går det ikkje an å dempe bannefrekvensen noko. Denne gongen var han i høgste laget, og i nokre innslag, som servitørinnslaget til Schreiner, var det mest som ein la opp til at det var banninga i seg sjølv ein skulle le av. Då vert det for billeg.

Ein triveleg revy var det uansett, og det mangla såvisst ikkje på gapskratt i år heller. Gjengen bak revyen har igjen gjort en  solid jobb.

Til slutt vil me gje ein stor blom til orkesteret med Ole Rasmus Hjelle (el.gitar), Rudolf Fredly (bass), Jostein Hustveit (trommer) og Svein Ragnar Myklebust (kapellmeister) for supert spel, og en ekstra bukett for ditto lyd, spennande servert av Ivar Hovland.