Eit takksamt og kunnig publikum blei løfta til uante høgder av fire flotte musikarar under gårsdagens temakveld i Fitjar kyrkje.

At me lar den kjende sviska «You lift me up» stå som overskrift, er mest på grunn av tittelen denne gongen. For den dekker kjensla publikum sat att med etter konserten i kyrkja torsdag kveld. Dei som ikkje let seg løfta til uante høgder denne vårkvelden i Fitjar kyrkje, må vera særs tunge i sessen, og ingen me snakka med etter konserten, hadde gått inn for landing då me gjekk heim.


Runar Thor Gudmundsson i sitt ess når han avsluttar arien Nessum dorma – ingen må sova. Foto: Kjetil Rydland.

Skal me dømma etter reaksjonane i kyrkja under konserten, var nok Runar Thor Gudmundsson si tolking av Nessum dorma det absolutte høgdepunktet. Då braut folk ut i ei blanding av sukk, jubel og overrasking. Det kjendest nesten som det var for godt til å vera sant å få oppleva på nært hald hans tolking av denne verdskjende arien frå Turandot av Puccini. Og me veit at den som har gjort mest for å gjera denne arien kjend, er Luciano Pavarotti …


Sopranen Veslemøy Fluge Berg og Runar Thor Gudmundsson i Enkevalsen frå «Den glade enke». Foto: Kjetil Rydland.

Men denne gongen var ikkje den lokale operahelten vår åleine, resten av ensemblet var på same nivået. Veslemøy Fluge Berg er ein av dei mest etterspurte sopranane i landet, noko me skjønar godt etter at ho hadde gitt oss det eine høgdepunktet etter det andre. Ho var meir enn god nok til å «hoppa etter Wirkola», sjølv om ho var litt skeptisk sjølv etter avslutninga av «Nessum dorma».

Ho gav oss ei rekkje prov på at ho er frå øvste hylle i sitt fag, etter at ho sette stemninga for konserten med «Vårsøg» av Henning Sommerro og Hans Hyldbakk. Med ei røyst som må vera av det beste som er å oppdriva her til lands, viste ho at ho kunne formidla dei vare og vemodige stemningane like godt som dei meir lystige. Som avslutning baud ho kollega Runar Thor Gudmundsson opp til dans, til operetten Den glade enke av den austerrikske komponisten Franz Lehár. Enkevalsen vekte stor jubel hos det takksame publikumet, sjølv om me ikkje er vane med dans i kyrkja.

Med så mektige røyster på scenen blir det lett å oversjå dei to andre musikarane, men ikkje denne gongen. Tone Christin Lium Røssland imponerte med trombonen sin då ho tolka stykke av blant andre Lars Erik Larsson og Jan Sundström. Også vår lokale pianist, Irene Simonsen, leverte «varene» – me hadde nesten sagt sjølvsagt. Solist var ho berre i stykket «Heimlengt» av Edvard Grieg, som høvde godt til stemninga etter at Runar Thor Gudmundsson hadde hylla sine heimlege fjell og dalar på Island. Men ho bar heile konserten med sitt akkompagnement, som kjent er dette faget hennar. Og ho svikta ikkje, men var med på å gi eit kunnig musikkpublikum ei oppleving dei seint vil gløyma.


Trombonisten Tone Christin Lium Røssland spelar «Sång till Lotta» av Jan Sundström. Foto: Kjetil Rydland.


Akkompagnatør Irene Simonsen fekk godlyd ut av det nye pianoet i kyrkja. Foto: Kjetil Rydland.


Ein smilande svigerfar, Arne Ottesen, var godt fornøgd med innsatsen til akkompagnatør Irene Simonsen; det same var Ingolv Rimmereid. Foto: Kjetil Rydland.

Lovorda hagla etter konserten, men me kan berre referera nokre få:

– Er det ikkje utruleg at me skal få oppleva noko slikt her på Fitjar, og til ein slik pris!

– Me må takka vår skapar for dei fire damene i kyrkjelyden vår som skipar til slike stunder for oss!

– Her i Fitjar treng me ikkje Stord for å vera robuste nok!

Superlativane me fanga opp etter konserten var mange, me skulle gjerne ha bore stemninga frå denne store kvelden ut til alt foket, men får nøya oss med å fortelja om kva me har sett og høyrt.