Ho var ikkje komen langt ut i showet sitt, Christine Hope, før latteren runga, og slik fortsette det i ein time og 10 minutt. Då vart det heile avrunda med ståande applaus for revystjerna, som opprinneleg kjem ifrå Apalvegen på Stord.

 Hope har eit snakketøy som klarer det utrulege. Korleis ho klarer å artikulere lange tirader med tekst i eit tempo som minner om ei kanoferd nedover dei villaste stryk og fossefall, er mest uforståeleg. Spesielt fordi det nettopp vart forståeleg alt ho sa. Svært imponerande.

I tillegg til at det var mykje me lo godt av, er det vel kanskje det ordet som ligg nærast etter framsyninga: Imponerande.

Som pluss til det omtalte taleorganet, har Hope utruleg mange strenger å spele på, og ho speler på dei fleste. 

Dama gjev til beste stor forteljarkunst ikledd svært utrykksfullt mimespel, treffande dialektar og parodiar, arttige figurar, dans og song. Me møter mellom anna Miss Universe, mor til Karoline Krüger, en bergensmadam frå byens penere strøk, ein engelsk kunsthistorie-student, ein brannsupportar, guiden Trygve – og ikkje minst førsteammanuensis-en ved Universitetet i Bergen. Ho driv slektsgransking ut i frå «Hvem tror du at du er Hope?»

Presentasjonen av denne slektsgranskinga var for oss høgdepunktet i ei svært humørfylt framsyning som altså enda med ståande applaus frå publikum.

Då me berre fekk fotografere dei første ti minutta, er det ikkje særleg stor variasjon i bileta.