Ikkje berre Osternes mannskor og dei andre aktørane, men også tekstforfattarne Jakob, Lars K. og Harald Vik, og ikkje minst Tora Vestbøstad har all ære av Kabaret-en i Kultursalen i Fitjar Kultur- og Idrettsbygg i kveld.

Når ein fullsett sal reiste seg i ståande applaus etter førestillinga, var det så utruleg fortent. Dette var fitjarhistorie på sin aller, aller beste. Godstemninga var der med ein gong, og allsongen «Da e lenje sio no» runga gjennom salen, som heilt i frå starten syntest å vera bergteken av den flotte settinga på scena òg. Skikkeleg tidsriktige kulissar og scenisk oppbygging skapte ei ekte og truverdig ramme rundt det heile.

Høgdepunkta stod i kø. Martin Hatlevik si framføring av «Tedneviso» var strålande, og me har sagt det før, og tek det gjerne opp att: Denne visa er heilt på høgde med «Dar kjem dampen» og fortener å bli kjent langt utanfor Fitjar sine grenser.

Harald Johan Sandvik starta opplesinga frå jubileumsboka «Fitjar 150 år i kvardag og fest», ei bok me skal koma tilbake til seinare. Her skal me berre nemna at dette var spennande, appetittvekkjande  krydder i denne svært velsmakande musikk- og kulturhistoriske kabareten. Og godt las dei alle!

Tom Rydland var leigd inn som solist på fleire nummer. At han også takla denne stilen overraska oss ikkje i det heile. Heller ikkje vart me overraska over at Ann-Sofie Drønen vart ein viktig aktør i kabareten, både song- og scenemessig. At Torhild Andersen er god på scena visste nok dei fleste frå før etter hennar glimrande spel i Håkonarspelet gjennom mange år. Denne gongen synte ho òg fram eit sterkt song-revy-talent. Det var mest som å høyre Tora sjølv.

Ingolf Rimmereid imponerte òg. Det ser ikkje ut til at høg alder hemmar denne karen det minste. Flott scenisk formidling med super innleving i songane. Per Drønen var òg god som han alltid er, med eigen evne til å formidla nettopp slike tekstar som monologen «Knut Moe».

Henning Wickmann framførte Vikagutane sin prolog «17.mai og hornmusikk» til mykje humring i salen. God tekst og flott framføring, slik berre Henning kan det.

Og så Osternes Mannskor.

Denne framføringa syner ikkje berre kor allsidig dette koret er musikalsk. Både i Håkonarspel-samanheng, og i kveld, har dei vist oss kva dei har å seie som basis også i scenisk samanheng. I «Torgdag» fekk dei til og med publikum til å bryta ut i uhemma gapskratt. Også ei ny side ved koret. Me tar gjerne imot fleire kabaret-ar. Og til dirigent Ole Christian Ottestad som har sett saman det heile: – Det er berre å ta hatten av!

Svein Tørnquist blir altfor sjelden nemnt. Ein glimrande akkompagnatør som denne gongen i tillegg hadde laga velklingande arrangement. Arrangement som ikkje braut for mykje med dei andre ingrediensane i kabareten, men gav ekstra godsmak på dette deilige sceniske måltidet.

Harald Westerheim hadde sett saman ein flott bildeserie, og endå ein gong vil me gje Ivar Hovland ros. No ikkje berre for super lyd. Denne gongen styrte han òg lyssetjinga på ein framifrå måte.

Det heile vart elegant leia av konferansier Svein Kåre Meling, og Karvel Strømme runde av det heile på ein utmerket måte.

Alt i alt: Ein rungande applaus frå underteikna òg!

steroidi