Førsteslåtten er på det nærmaste ferdig, og bøndene fortel at avlinga blei god.

I desse dagar et bøndene slåttegraut, og dei kan dei ikkje klaga over grasavlinga. Med fjorårets magre avling i friskt minne, er det med glede dei konstaterer at det blei mykje meir i siloen i år.

På Rydland fylte dei den eine halvparten av den store plansiloen sin med 900 kubikkmeter silofôr i eit einaste jafs. I tillegg har dei brukt to gamle seksmeters betongsiloar på Rydland og Årbø. Kvar av dei tar 130 kubikkmeter, og begge er fylte til randa.

Dermed gir førsteslåtten i år nesten dobbelt så mykje gras som i fjor. Noko av – men langt frå heile – forklaringa på den store skilnaden er at den litt seine slåtten gav større mengd. Hadde det ikkje vore for det varialble vêret, kunne dei ha vore ferdige med slåtten for lengst. Graset skaut i byrjinga av juni, og kunne altså vore slege for over tre veker sidan.

Men slutten på juni er likevel tidleg i forhold til det ein var van med på 1960-talet, då dei første Serigstad og Taarup forhaustarane gjorde sitt inntog i Fitjar med brask og bram. Dei første store siloane byrja å koma til Fitjar på denne tida. Men framleis var det slåmaskin og hesjing som gjaldt. Å slå og hesja ein stor bakke på 10 mål tok gjerne ei veke, men me var meir tolmodige den gongen. Og når dei store bakkane var ferdig hesja, stod det gjerne att ei veke med «skrapaslått». Då gjekk ein langs reinane med motorslåmaskin og ljå – langorv eller stuttorv – og slo det som ikkje forhaustaren eller dei store traktorane kom til. Og så samla ein det saman med tohjulastraktor, ein liten Ferguson «gråtass» eller hest. Rett nok hadde det gått av moten å slå med dott den gongen, men ljåslått var det slett ikkje slutt på. I dag snakkar bøndene om «skrapaslått» når dei kjører rundt med forhaustar på dei små teigane, så tidene har endra seg.

Dei gode grasavlingane i år gjer at kyrne i Fitjar truleg kan sjå hausten og vinteren lyst i møte. I fjor måtte mange bønder redusera litt på besetningane sine. Men i år ser det ut til å bli mat nok til alle kyrne i Fitjar.