Sola skein på både presten, kyrkjelyden og gravemaskinane då det vart halde friluftsgudsteneste i ein lun halling ved Kidnavatnet 2. pinsedag.

Turen opp vart noko kortare enn vanleg sidan vegen var stengd og ein ikkje kom seg heilt opp til Svartavatnet, slik ein brukar. Tradisjon er viktig, men forandring fryder, og her fekk ein litt av begge deler.   Med fjellet og ein gravemaskin som bakgrunn vart det rigga til med alter på vegen rett ovanfor Kidnavatnet, medan kyrkjelyden rigga seg til i «benkeradene» i solhellinga.

Friluftsgudsteneste på fjellet 2. pinsedag er ein god tradisjon som Turlag og Fitjar kyrkje har samarbeida om i ein del år no. Over hundre stykke tok turen i år, dei fleste til fots, medan nokre fekk bilskyss heilt opp. Endå fleire som ikkje er så førlege kunne gjerne ha nytta seg av dette flotte høve til å både koma seg langt til fjells og få feira gudsteneste ute i friluft på ein nydeleg sommardag. Alle generasjonar var representer frå dei yngst på eit par månader som kom opp i vogn, til den eldste som var godt over 90 år.

Gudstenesta vart leia av sokneprest Olav Johannes Oma. Tonefylgje til allsongen som ljoma utover fjellheimen var det ei lita, men svært stødig, gruppe frå skulekorpset som  stod for. Med det nye lydanlegget og reservebatteri på lur var det god lyd under heile gudstenesta. Ingolv Rimmereid gledde forsamlinga med ein morgonsalme, sunge på den gamle måten, som han sa. Gudstenesta vart avslutta med at tonane til Fagert er landet strøymde utover Fitjarbygda, frå to kornettar og ein bass.

Etter gudstenesta smakte det godt med kyrkjekaffi og litt salt eller søtt før turen gjekk heimover eller vidare. Nokre hadde nådd målet for dagen og var meir enn fornøgd med det, medan for andre var dette berre starten. Turleiar Ellen Vestbøstad tok med seg ein flokk over Beinatjørnsvarden, andre sikta mot Mehammarsåta og andre igjen la ut på jakt etter turorienteringspostar.