Rundt 800 fitjarbuar i alle aldrar fylte idrettshallen for å feira årets 17. mai medan det regna ute.

Med våte og kalde feiringar friskt minne, og dårlege vêrmeldinar, bestemte 17. mai-komiteen seg for å avvikla hovudfeiringa innandørs, i staden for i Håkonarparken. Dette viste seg å vera eit klokt trekk. Etter at alle hadde komme seg tørrskodde gjennom det tradisjonelle 17. mai-toget forbi sjukeheimen, kom regnet.

Men denne gongen blei ikkje feiringa øydelagt av tradisjonelt 17. mai-ver. I idrettshallen hadde Ole Bergesen dekt på til nærmare 500 gjester, og ikkje ein plass var ledig då arrangementet begynte. Nede i hallen og på tribunen til saman var sikkert nærmare 800 festkledde samla då konferansier Roald M. Nilsen ønskte velkommen, på vegner av årets 17.-mai-komite, Fitjar Idrettslag, fotballgruppa.

Kulturkrefter i alle aldrar var med å skapa ei trdisjonsrik og stemningsfull feiring, minst like flott om me er vane med i Håkonarparken. Osternes Mannskor song «Sunnhordland» og «Fitjarbygd vene stad», og 4.-klassingen Eirin Oma spela «Ja, vi elsker» og «Alle fugler» på fiolinen sin, før Roald Magne Nilsen sleppte til dagens talar, Arne Gloppen.

Alle som har spela fotball i Fitjar på 1970-talet, kjenner Arne som ein god fotballspelar, og som lensmannsvikar i Fitjar i 1980. Etter at han utdanna seg til politi, kom han ikkje tilbake til Fitjar på permanent basis. I over 20 år har han budd i Oslo-området, blant anna som lensmann i Bærum, og med jobb i Justisdepartementet og dei siste åra som jurist i Politidirektoratet.

Men Arne har på ingen måte gløymt heimbygda si. – Eg følgjer med på Fitjarposten og den nye appen til Sunnhordland, fortalte han. Og han svarte kontant på kontrollspørsmålet frå Roald Nilsen: – Laget som har fem strake sigrar i innleiinga på fotballsesongen, er naturlegvis A-laget til Fitjar!

I talen sin gav Arne Gloppen ei levande skildring av korleis den norske grunnlova blei til, om Eidsvolls-mennene som viste mot og framsyn i den dramatiske tida i 1814. Han fekk fram kor viktig det var at svenskane godtok den norske grunnlova då me måtte gi oss inn under den svenske krona 4. november 1814, etter ein kort krig mot svenskane.

Arne Gloppen la ikkje skjul på at han følgjer godt med på kva som skjer i heimbygda, og at han er fornøgd med det han høyrer og ser frå Oslo. Han peika på at me har god sysselsetjing i bygda vår, og at det suksessrike næringslivet bidrar til frivillige lag og organisasjonar. Gode folk i eldreomsorga i Fitjar fekk og si velfortente ros. Men mest av alt var dagens talar imponert over det rike kulturlivet i Fitjar, med både åndelege og verdslege tilstellingar. Alt handlar om livskvalitet, minte Arne oss om, og mennesket treng spelerom for å fungera. Derfor er det viktig med eit kulturliv som ikkje er for snevert. Han nytta høvet til å minna oss om at han sjølv har mykje å takka Fitjar Idrettslag og Fitjar Skulekorps for.

– Kulturhuset der me feirar 17. mai i dag, er eit døme på mot som folk har vist, sa Arne Gloppen, som samanlikna dette med motet Eidsvolls-mennene viste. – Me må ha utvikling, elles blir det stagnasjon, sa Arne før han avslutta med å minna oss om at ytringsfridom, demokrati og menneskerettar ikkje er sjølvsagt.

Runar Thor Gudmundsson rørte denne gongen forsamlinga med «You raise me up», før skulekorpset slapp til med «Vitae lux». Og tilskipinga blei avlutta med at forsamlinga song «Ja, vi elsker» under leiing av Tom Rydland som forsongar.

Konferansier Roald M. Nilsen takka forsamlinga for god framferd første gongen hovudarrangementet på 17. mai blei arrangert innomhus. Me seier oss samde med Roald, og takkar 17. mai-komiteen for at dei var framsjåande nok til å flytta inn før endå eit arrangement regna vekk. Om dette blir ein tradisjon, slik mange høgtidsstemte fitjarbuar har gått inn for i dag, er me ikkje heilt sikre på. Men me er i alle høve sikre på at dagens arrangement var vellukka på alle vis, og at me ikkje lenger treng å frykta dårleg vêr på 17. mai.