Det er ikkje kvar dag ein fitjarbu tar doktorgraden, men sist fredag disputerte Liv Inger Engevik til graden ph.d. ved Universitet i Oslo.

Faget er spesialpedagogikk, og tittelen for avhandlinga var «Inkludering, tilpassa læringsdialogar og kognitiv stimulering i det pedagogiske arbeidet med elevar med Downs syndrom».

Doktoravhandlinga til Liv Inger består av tre sjølvstendige artiklar, som handlar om kor langt barn med Downs syndrom kan nå, om dei får den hjelp dei treng. Barn med Downs syndrom høyrer til ein vanleg skuleklasse, som ein del av det naturlege mangfaldet. Samtidig som dei er inkluderte i klassen sin, skal dei ha læringsutbyte av den undervisninga dei får.

Dette fører til ein del dilemma, som Liv Inger har arbeidd med i avhandlinga si. I enkelte fag har dei godt utbyte av å delta i læringsfellesskapet i klassen, medan dei kan ha betre utbyte av å læra til dømes matematikk og språkfag i mindre grupper.

For 50 år sidan meinte ein gjerne at folk med Downs syndrom ikkje kunne læra så mykje, seier Liv Ingrid. – I dag ser me ikkje slik på det – med den rette støtta kan dei læra mykje. Me veit til dømes at dei ofte kan læra å lesa! Men me må diskutera ulike pedagogiske metodar.

Med doktorgradsarbeidet sitt ønskjer Liv Inger Engevik å slå eit slag for elevar med utviklingshemming og deira læring. Kva er god læring for dei? Andre lærevanskar finst det meir kunnskap om, men det har vore lite forsking på menneske med utviklingshemming, der dei med Downs syndrom utgjer den største gruppa.

Sidan 2013 har Liv Inger arbeidd i PP-tenesta på Røros, der sambuaren hennar har røter. Ho hadde doktorgradsstipend i perioden 2009-2013, men greidde altså ikkje å bli heilt ferdig med doktorgraden før i år. Etter det me forstår blei det litt travelt å «dra i land» doktorgraden i vinter, i tillegg til full jobb. Tidlegare har ho teke master i spesialpedagogikk, og arbeidd i skuleverket, blant anna på ein spesialskule.

Til stades på disputasen var foreldra, Marta og Geirmund Engevik, tante Sigrun Tufteland, og søster til doktoranden, Synnøve Engevik, som arbeider på Rockheim i Trondheim. Liv Inger fortel til Fitjarposten at det var ein nervepirrande disputas. Først heldt ho ei førelesing over det oppgitte temaet, og så blei ho «grilla» av to framståande ekspertar på fagfeltet, for open scene, med publikum til stades. No plar jo slikt gå bra. – Men du veit jo aldri om du klarer å forsvara deg, seier ei letta og stolt Liv Inger til Fitjarposten.

Avslutninga på dagen blei meir triveleg enn nervepirrande. Om kvelden blei det nemleg fest om bord på ei seglskute, ute på Oslofjorden. Det måtte bli om bord i ein båt, for ho liker seg godt på sjøen. Og så er ho dotter til far sin – som kjent er Geirmund Engevik meir enn middels interessert i båt!

– Sjølv om det ikkje var Fitjarøyane, blei det ei flott avslutning på dagen, seier Liv Inger til Fitjarposten.

Doktoravhandlinga er eit omfangsrikt verk, tre tunge artiklar på engelsk, og ei samanfatning på norsk. Så den er kanskje mest spennade for spesielt interesserte. Men Liv Inger ser gjerne at folk får høve til å lesa den. Ta gjerne kontakt med meg på PPT-kontoret på Røros! seier ho.

Med dette er doktorgrad nummer to frå Strando på plass, Liv Inger minner om at den første var søskenbarnet hennar, Katharina Tufteland. Me gratulerer den ferske doktoranden og ønskjer lykke til vidare – anten det blir i PP-tenesta eller om forskinga skulle kalla på henne.