eit lass med årer, kunne styremedlem i Fitjar musikklag, Kitty Træet, konstatera for ei vekes tid sidan.

Det vert sagt at alt som ikkje er brent eller stole dukkar opp att, og så skjedde og med musikklaget sine etterlyste årer.

Historia starta i haust då musikklaget skulle arrangera marknad og trong både tre-årane og trekkeapparatet, og kalla ristaren, og dette var sporlaust borte.

– Ingen skal koma å sei at me ikkje lette! Både menn og kvinner vart sett i sving, fortel styreleiar Svein Olav Raunholm. 

Alt vart endevendt og årane vart etterlyst både her og der, men dei var og blei som sunkne i jorda. Det enda med at musikklaget måtte ut på lånetur i bygda for å ro marknaden i hamn. 

Så gjekk tida, dagane og månadane og åre-jakta var nærast gløymt, før det i februar tikka inn eit tips om at årane no endeleg var komne til rettes. For å fylgja opp tidlegare etterlysing var det på sin plass for fitjarposten å oppsøkja dei vaksne musikantane i korpset for å få svaret på gåta. Heilt høge i hatten var dei ikkje då bladfyken dukka opp på styremøtet, og det kunne høyras ut som dei hadde tenkt å starta å ro då spørsmålet om kvar årane hadde dukka opp vart stilt. Men så beit dei det i seg og lot  sanninga koma for ein dag.

Det hadde seg slik at dirigent Torbjørn Røssland hadde pappapermisjon, mange av musikantane var sjuke og øvinga vart avlyst denne torsdags kvelden. Då hadde brått resten av musikantane litt tid til overs, som dei bestemte seg for å bruka til å rydda i diverse utstyr. Det vart ei riktig storopprydding der dei gjekk gjennom heile lagerbåsen både til musikklaget og til skulekorpset. Ferdig med det tok dei den lettaste musikanten, som var Kitty Træet,  og «kasta» ho opp på øvste hylle på lageret som musikklaget deler med skulekorpset og teaterlaget. Det trongs eigentleg ikkje, for der hadde dei vore før og både rydda og lett. Men dei hadde no litt tid til overs.  Etter ein del «romestering» på kne under ventilasjonsanlegget og sortering av kassar og papir, permar og rekneskap, dukka det opp ei kjempestor øskja. Stor og lett, kunne verka heilt tom, men nei-då, i botnen av den der låg, ja, tru det eller ei;  alle årane til musikklaget, og risteapparatet. Dette som dei hadde ringt til kvart eit lag og organisasjon i bygda og spurd etter. Der låg dei, rett framom nasa. Gleda, og flausen, var stor, og nokon kunne ikkje dy seg; 
-Da måtte eit kvinnfolk te!

Men størst av alt var lukka over å ha funne noko som var sårt sakna, og etter at den verste flaue smaken hadde gitt seg dukka det opp eit ynskje om å la resten av bygda ta del i oppklaringa, kanskje ikkje minst dei som hadde fått spørsmål om dei hadde lånt årane og gløymt å levera dei attende. 

– Då slapp me no smi nye årer, det kunne teke si tid det med fire fargar, konkluderer Kitty Træet.

Det kan nok vera godt for korpset det å få konsentrera seg om speling, og ikkje leiting eller spikking,  når dei no skal jobba fram mot den store vårkonserten 25. april. Det blir ein heilaftan i kulturhuset med musikklaget, Raititai Band, Jorunn Erdal og Runar Thor Gudmundsson. Styret trur opplegget vert veldig spennande og gler seg til konserten. Dei vil gjerne ha med seg endå fleire på laget, og lokkar med at det er ledig plass på alle stemmer i korpset. Ein treng ikkje ha instrument sjølv, det sørgjer musikklaget for. Det er berre å stilla opp i speilsalen ein torsdag kveld, eller ta kontakt med styreleiar Svein Olav Raunholm, så vert ein teken varmt imot. Styrerepresentantane synes dei har det veldig kjekt saman i korpset og lovar nye medlemmer eit godt, sosialt miljø med kjekke musikalske prosjekt, frie frå åre-spikking.

 
Kitty Træet kunne overlevera dei attfunne årane til ein glad og letta leiar i musikklaget, Svein Olav Raunholm. Foto: Helga Rimmereid