I går gjekk me etter bakelukta, og enda i Peraløo hos Lilli-Ann og Per Drønen.

Som kjent har me begynt å få sansen for god mat etter å ha følgt i hælane på Sissel Jørgensen blant lokale matprodusentar i Fitjar. I Peraløo møter me fem blide damer og ein minst like blid Per Drønen, huseigar og «dreng». Dei fem ivrige bakarane er Lilli-Ann Drønen, Ingrid Træet, Britt Padøy, Karin Korsvik og Ingebjørg Seim.

Bakelukta kjem frå steikeomnen, som er full av potetkaker. Etter det me forstår, er dette potetlomper, litt tjukkare enn vanlege potetkaker. Dei skal brukast til lomper rundt fitjarpølsa under Fitjarfestivalen. Potetkakene ser perfekte ut for ein amatør, men dette er tydelegvis damer som set store krav til seg sjølve. Dei klagar svært over deigen, den er altfor kort, kva no det tyder. Problemet, som ein nok må vera kunnig for å skjøna rekkevidda av, er at potetene er altfor gode. Derfor blir ikkje deigen elastisk nok, han heng ikkje skikkeleg i hop.

Laila eller beate er visst dei beste potetene til slik bakst, men det fekk dei ikkje tak i, og dei måtte nøya seg med fjorårets kerrs pink, frå Lars Ove Rimmereid. Det er slik me gjerne vil ha potetene til middag, men til dette formålet er dei altså «for gode». – Så no spøkjer det nok for heradsstyreplassen til Lars Ove! humrar Per Drønen.

Dette er tredje året dei driftige damene bakar til Fitjarfestivalen. I fjor bakte dei 1000 potetlomper, men det blei i meste laget. I år nøyer dei seg med 600 kaker; dei har allereie frose ned 400 som ligg klare til helga. Innpakka i aluminium og plast held potetkakene seg i fleire månader i frysen, og kjem ikkje vekk om ikkje alt blir oppete under Fitjarfestivalen.

Damene krev ikkje mykje løn for innsatsen, men den gode stemninga rundt baksteborda ser ut til å vera løn god nok. Det er dei same damene – den harde kjernen – som er med kvart år. Dei reknar med takk i himmelen, men på kort sikt har dei nok med dugnadsånd og trivsel. Dei berre beklagar at ikkje alle veit kor kjekt det er!

Etter kvart blandar bakelukta seg med kaffilukt, og me blir bedne til bords. Potetkaker og steinbakt brød står på menyen. Brødet er bakt i steinbakeomnen som Per Drønen har mura sjølv. Innvendig er det eldfast stein, og utvendig er omnen dekt med naturstein. Heil på botnen er det sand, og 5 cm med grovt salt rett under laget med eldfast stein i botnen av kammeret. Saltet genererer varmen opp igjen, fortel Per Drønen. Etter å ha fyrt godt i to-tre timar gjer han omnen rein innvendig, og då er omnen varm nok til baking i fem-seks timar.

Som fitjarbuar flest er Per Drønen nøktern når det gjeld å gi og å ta imot skryt, men han vedgår at steinomnen er blitt fin. Han siterer ein annan kjent storleik i Fitjar som hadde fått skryt på jobben ein dag. Han var visst ikkje altfor godt van, for dette var kommentaren han tolka som skryt: – Eg har sett det verre!

Me kan i alle høve stadfesta at resultatet var blitt bra, brødet av grovt kveitemjøl, sammale spelt, vanleg kveitemjøl, vatn, mjølk, gjær, soyaolje og litt rug, smakte fortreffeleg. Det same gjorde potetlompene, med sirup på.

Godkjent! slår Sissle Jørgensen fast i ein kort kommentar til Fitjarposten.