Irene Simonsen er ein glimrande akkompagnatør. 3.mars dreg ho til USA. Der skal ho samarbeida med ein amerikansk komponist, og halda konsert i Sjømannskyrkja i New York.

Men ikkje åleine.
I ei tid har Irene vore med i gruppa Trio Femine som består av ein sopran, ein mezzosopran og ein pianist. Sopranen er Hilde Veslemøy Hagen, bergensar og ein allsidig songar med lang konserterfaring innan ulike sjangrar. Mezzosopranen heiter Kristin Mulders som kjem frå Norheimsund. Ho har mellom anna vore solist med Bergen Filharmoniske orkester, og har opptrådt både i TV og radio. Kristin har òg tidlegare hatt solistoppdrag for Sjømannskirken i New York, og gjennom ho har òg Irene fått både konsertoppdrag og kontakt med komponisten William Bolcom, som dei no skal samarbeide med.

Anerkjent komponist
William Bolcom (69) er ein svært anerkjent komponist og pianist som har motteke ei rekkje prisar opp igjennom åra. Mellom anna har han fått Pulitzer-prisen for musikk for ”12  New Etudes for piano” i 1988, nominert som ”Framtredande klassisk komponist” ved Detroit Music Awards i 2006 og nominert som ”2007 Composer of the Year” av Musical America. I tillegg er han æresdoktor ved fleire amerikanske musikkhøgskolar og universitet.Det er altså ingen smågut Irene og hennar medsyster i ”Trio Femine” skal samarbeide med.
-Eg er ikkje sikker på om eg heilt er klår over kva me har teke på oss, seier Irene litt skjelven. Eigentleg er ho ein smule sjenert, og ei dame som lever me kjenslene utanpå.

Utfordringar er ho likevel ikkje redd for, og det er ikkje fritt for at ho gler seg òg.

I samarbeidet med Bolcom skal dei arbeide med ein kabaret. Kristin Mulders skal syngja, og Irene skal spela. Og det er ikkje berre enkelt. –Nokre av songane er rett nok i klassisk kabaret-stil, men andre har eit heilt anna og meir moderne tonespråk, med skikkelege tekniske utfordringar; og det varierer frå tekstar om kjærleik til meir diffuse og svevande uttrykk, noko som òg  går igjen i tonespråket, får me vita.

Sjømannskyrkja
På konserten i  Den Norske Sjømannskirken i New York, ei kyrkje som har eit svært rikt kulturprogram, skal Irene Simonsen og Kristin Mulders, 8.mars,  framføre verk av både Bolcom og Grieg.

Og Irene er så visst ikkje ukjend med Grieg sin musikk. Ho har akkompagnert Sveinung Hølmebakk (som no er ein av Nordic Tenors) på Trollhaugen, og har i fire-fem år vore med i programmet ”Grieg in Bergen” som Musica Nord står bak. Elles får både ho, og Trio Femine oppdrag gjennom Bergen artistbyrå. –Då kan det vera at me spelar i større middagar, ofte arrangert av oljeselskapa, og då går det både  på Grieg, kabaretmusikk og musikalar.

Musikkinteressa vart fanga i heimen
Inspirasjonen til å byrja å spele fann Irene i heimen som var fylt av song og musikk. Den første direkte undervisninga fekk ho av Liv Jorunn Gloppen. Så vart det musikkskule med ymse lærarar. –Ungdomskoret betydde og mykje. Då mamma vart sjuk ein gong, fekk eg spørsmål om å steppa inn, og etterkvart fekk eg vera pianist her, seier Irene som i dag er svært takksam for at ho fekk prøva seg tidleg. Ho meiner det er viktig at ein som born og ungdom blir oppmuntra til å ta slike utfordringar.

Etter vidaregåande på Musikklinja på Stord bar det til Konservatoriet i Bergen, der ho etterkvart tok utøvande hovudfag i piano med fordjuping. Akkompagnement liker ho spesielt godt, og har altså spesialisert seg på det. –Eg er eit sosialt vesen og har ikkje behov for å eksponera meg for mykje åleine. Det er mykje kjekkare å jobba saman med andre, og særleg med kombinasjonen tekst og musikk.

Fast og frilansar
For tida har Irene mange ballar i lufta og trivst med kombinasjonen og fridomen det er for ein kunstnar å ikkje vera bunden opp i ein ni til fire-jobb, sjølv om det ikkje hadde gjort noko med nokre meir faste engasjement. Noko fast har ho likevel. Ho har timar i piano på Stord Vidaregåande Skule, og fungerer som organist i Fitjar kyrkje, i kvart stilling.

-Dette gjev meg ein viss økonomisk tryggleik, så kan eg lettare jobba frilans resten, smiler Irene og gjer ein del grimasar som gjer at me mest blir sett ut. Humor har ho jo òg så ”da helde”, landa-jenta, som heller lyttar til Mozart og Schubert, enn lettare poplåtar, når ho køyrer bil. -Men for all del, eg likar mykje anna musikk òg, ler ho.

Når det gjeld det ho likar å spele, er ho nærast ”altspelande”, men klassisk og kabaret står hjarte hennar nær her òg, for å ikkje å snakka om drivande gospel. -Kjempekjekt!

Litt distrè
Irene har elles det til felles med nokre andre av oss at ho er ein smule distrè. Ein gong begynte folk å fnise rundt ho fordi noko av strømpebuksa stakk ut, og det vart slett ikkje betre då ho prøvde å dra i ho. Ein annan gong heldt ho på å å ikkje rekkje flyet fordi ho gløymde seg ut i ein parfymebutikk på flyplassen. Og då har me ikkje snakka om manglande kontroll på kvar ho har ferjekortet sitt til einkvar tid….

Av spesielle fine ting ho har opplevd som musikar nemnast ein nyårskonsert i Norheimsund der ho deltok saman med mellom anna Geir Botnen og Trio Femine, og samla fullt hus. -Dessutan synest eg det alltid er fint å få spela i gravferder, seier ho, med varme auge.

Kjenslevar som Irene er, har det midt i det heile, teke ho lang tid å bli komfortabel med å spela for kjensfolk.
-Det er mykje lettare å spela for framande, det blir liksom meir sårbart å spela for folk som står meg nær, seier ho, vart, før ho igjen skiftar utrykk i andletet og seier skøyande: -Det hadde vore skikkeleg gøy å få jobba med teater, kjem det frå vår akkompagnatør i USA, til slutt.

Artikkel frå papiravisa.

legale steroide