Fredag 20. Juli 2018



Nitter-hytta i Inste Sørlio, slik ho står i dag. I bakgrunnen Sørliknatten. Foto: Kjetil Rydland.

Karl Gloppen: Ei vårnatt i Sørlio

Etterkomarane hans har gitt oss lov å publisera ein artikkel som Karl Gloppen skreiv då han gjekk på lærarskulen på Rommetveit. 


«Ei vårnatt i Sørlio» står i boka til Karl Gloppen, «Mellom bakkar og berg på Fitjar», og er så flott at me tar med heile artikkelen: 


Planen er nemleg at eg og Norvald, ein klassekamerat, skal ta oss ein skikkeleg overnattingstur i Sørlio denne helga. Den velbrukte ryggsekken min står alt ferdig pakka med niste, fiskestang og sovepose, men ikkje telt, for det er litt tungt å dra på. Me vil heller satsa på å overnatta i ei hytte. Me har høyrt at Finn Nitter si hytte alltid står open for alle «villfarne» som treng ly og søvn for ei natt. 

Men så hender noko: Eg finn ikkje Norvald i matsalen, og får høyra at han er blitt sjuk. … 

Eg bestemmer meg: Eg går åleine! Det har eg gjort meir enn ein gong, medan eg dreiv og samla steinprøver frå heile Stordøya, som ein del av ei særoppgåve i geologi.

Sykkelen min er god å ha, særleg når eg, med vekers mellomrom, tar ei helg heime på Fitjar. No vil eg ta den, sjølv om det blir mykje trilling oppover til Haugland på Fjellgardane, og vidare dei siste tunge brekkene opp til Lundsæter. Det blir i alle fall ein herleg sval nedtur, det har eg opplevd før. 

Ved Presthaughavet tar fjellvegen av oppover mot Lundsæter og Lundarstøl. Her stansar eg for å dra inn i mine sansar og mitt minne det slåande utsynet: Stovegolvsfjellet, ruvande i nord-aust. Tyseskaret, med Steingjelsheddo på motsett side, og dei lange brunene av Menno vidare mot nordvest. Langs med fjellfoten – men også eit stykke oppe i liene – klatrar villfureskogen, og nede på flata framfor meg breier seg den kjende Sjoalemyro, denne myra som gamle Peder Lundarstøl fekk vanskar med å koma over når storflaumane råka til. Då laut han snu, og gå attende til Haugland, og be om å få nattlæge der – hos slektningar. Men tanken på at kona sat heime på Lundarstøl og venta, plaga han, slik at han ikkje fekk blund på augo om natta. 

På gamle buvegar

Stien opp skaret er vel opptrakka gjennom generasjonar, med far etter tresko og lærstøvlar, smaleklauver og skarpe hestesko. Dette var buvegen til brukarane på Ådland og Rommetveit, ja, for heile Nordbygdo, men òg for langvegsfarande folk som skulle over fjellet til Fitjar eller Strando. Denne stien kunne nok fortelja mykje!

Eg stansar litt på den gamle, solide brua over bekken som kjem ned frå Skorafjedlet, men tar så i rask marsj oppover mot Moldmyr og Sørlileitet. 

 


Utsikt frå Sørlileitet, mot Klovskarfjellet, Kongsskogvatnet og Inste Sørlivatnet. Steinen er toppen mellom dei to vatna som me skimtar midt på biletet. Foto: Kjetil Rydland.

Og så er eg der, og får det storslegne utsynet: Framfor meg i nord ligg eit rike av villskog, blinkande vatn og rolege fjellsåter, topp bak topp. Til venstre står Sørliknatten, og på andre sida av Sørlivatnet reiser Melen opp med si karakteristiske kjegleform. På austsida av Melen strekkjer seg den skrånande Steindalsheio (ein morene) heilt ned til Kongsskogvatnet. Bak Kongsskogvatnet tronar Kløvskarfjellet, rett i nord. I aust, like nær her eg står, ruver den 660 meter høge Såto, som løyner all utsikt vidare i den retninga. Men den fjellformasjonene som sterkast trekkjer til seg merksemda er Steinen: ein bratt isolert fjellskolt som stikk opp mellom Inste Sørlivatnet og Kongsskogvatnet. Det er særleg den hundremeter-høge stupbratte vestveggen som imponerer. Den kunne vel vera ei utfordring tor ein trena fjellklatrar. 

 


Utsikt frå Kongsskogvatnet mot Sørlileitet og Sørliknatten. Midt på biletet ser me den nemnde Steinen. Foto: FP-arkiv/KR. 

Det er ein god del lauvskog eller blandingsskog i Indre Sørlio, og enda om våren kjem noko seinare her, så ligg det alt eit lysgrønt slør over fjellskogen. Det ser eg tydeleg, her oppe frå Sørlileitet. 

Klokka er alt fire, eg må skunda meg, skal eg få tid til å skaffa steikjefisk til kvelds. Det er det eg satsar på. Nedover mot Sørlivatnet går det raskt unna, bortsett frå den vesle stansen eg må ta ved den kjempestore flyttblokka som ligg litt nede i lia. Det knyter seg ein myte til denne steinen – eller kanskje eit krav frå dei underjordiske som enno rår i Sørlio. «Når du går framom denne trollstore gubben, må du ikkje gløyma å kasta ein stein oppå den flate toppen!» Der ligg det ei lita røys med steinar frå før. Denne handlinga gjev lykke, seiest det, enten det er fiskelykke eller smalalykke. Ja, kanskje lykke i kjærleikslivet og – for den som går på friarfot. Men du som gløymer dette offeret, må rekna med at alt dårleg vil skje deg på fjellturen: Ikkje finn du bølingen, ikkje får du fisk, ikkje lykkast rypejakta på Steinfjedlet, du kan verta stukken av orm, og … mista kjærasten din!» Eg ler av denne segna slik for meg sjølv, men kastar ein liten stein oppå, eg òg. (Det er viktig å halda slike halvtrolske seremoniar ved like, me har så få att av dei, her på vårt pietistiske Vestland!)

Eg er no komen heilt ned i lia, og høyrer suset frå Melkeråfossen like der borte. Då er eg også snart framme til den litle hytta der eg skal overnatta. Bekken som lagar Melkeråo kjem ovanfrå Store Tjødnadalen, der nokre små tjørner og dammar dannar vasskiljet mellom aust og vest her på Stord. Dei andre tjørnene i dalen bestemmer seg for å renna austover, og endar i Børtveitdalen og Langenuen. 



Mjelkeråfossen sett frå høgda rett bak Nitter-hytta. Foto: Kjetil Rydland. 


Kveld og natt i Sørlio

No står eg ved døra til Finn Nitter si primitive jakt- og fiskebu, og skal prøva å koma inn. Eg ser ingen hengelås på døra, berre ein vanleg krok – slike som dei brukar i uthus. Eg lyfter opp kroken og trykkjer på. Døra vil ikkje opp. Eg trykkjer hardare, men nei. Litt forvirra og rådlaus er eg, for det var jo sagt av ein kjentmann at døra i denne hytta aldri var låst! Eg vil kikka inn glaset, men det er det lemmar for. Skal eg verkeleg måtta gå heim att i denne kveld? Eg prøver døra ein gong til, og lyfter dørbladet med same eg trykkjer inn – og opp går døra! Ho hadde vel sige litt ned under den harde snøvinteren. 

Eg sluker nokre tjukke skiver i ein fart, for no kveldar det snart. Så finn eg fram boksen med agnmakk. Den har vore fylt med litt mold og litt kvitmose, så makken ikkje døyr under den solvarme marsjen. Eg gjer klar fiskestanga – ei teleskopstang av bambus – puttar ein universalkniv i lomma, og ei lita fiskeskreppe har eg i eit belte kring livet. 

Sola er gått ned bak Melen, det er berre att eit par timar med dagslys. I kveld vil eg prøva sørsida av vatnet, eg har tidlegare fiska lite på denne sida, kanskje av di eg no er på «Stord-sida» av Inste Sørlivatnet (grensa går midt etter vatnet). Etter god granneskikk held sportsfiskarane seg helst innafor sine kommunegrenser, serleg når det er snakk om garnfiske. Eit stykke utmed stranda treff eg på ei anna hytte, som eg ikkje kjenner eigaren til. Det er ikkje lett å koma ut på breddane og finna kasteplassar på denne sida av vatnet, for her er så mykje skog og vierkratt som veks heilt ut til vasskanten. 

Men ute på eit nes finn eg rette standplassen. Ein opptrakka sti er provet på at her har sportsfiskarar hatt sin gang i mange år. Eg brukar små, svarte onglar, av den typen me bruka heime i gutedagane då me fiska «beinfisk» nede på hamrane i Gloppevågen. 

Til agna har eg funne feit meitemakk i utkanten av ein møkehaug i Kyvikjo – det er beste sort aureagn! Eg kastar agnet – utan dobb – så langt eg når med den smekre fisketroa. Og let agnet søkkja sakte nedover mot mudderbotnen. Der er han – på første kastet! Snøret stramar seg utover, stille og roleg. Eg gjer eit tilslag, og auren sit fast på kroken. Dette er ikkje ein av dei minste sørlivatnaurane tenkjer eg med meg sjølv, når fisken ligg og sprelar i myrgraset – grønbrun rygg med fine raude prikkar, og gul-kvit under buken. Lengda er minst 25 cm. Fisken er i god kondisjon til å vera i dette vatnet, som er «overbefolka». Eg tek sloet ut og studerer kjøtfargen. Den er svakt lys raud, og det er få av aurane i Inste Sørlivatnet som har den fargen. Eg kastar på nytt, og får eit par fiskar til, mein dei er mindre og kvite i kjøtet. 

Så er betet slutt – på denne staden. Eg dreg lengre vestover, men terrenget er myrlendt, og her er det endå vanskelegare å finna gode kasteplassar. Tvers over vatnet ser deg det er komen opp ei ny hytte, like attmed stien som går der. Det er ein fitjarmann, Kristian Aarbø, som har sett opp denne fine hytta. Men det er ikkje folk å sjå, enda det er ein forlokkande fin mai-laurdag. No sig kvelden på for alvor, eg sular opp og ruslar tilbake til fiskekoia mi. Fisleskreppa med dei sløydde aurane heng eg ute under ufsa, der det er kaldt.

Det er skumt inne i hytta når eg kjem inn – denne gongen utan problem. No er det tid å tenkja på kveldsmat. Eg Hadde planlagt å steikja auren og bruka den som pålegg i staden for å gnaga på langebrød med brunost på. Men det vart det siste – og enklaste – alternativet. Eg dekkar mitt enkle hyttetaffel. Parafinlampen er tend, og den lyser opp i det vesle romet. Skuggane dansar på veggen når eg kjem framfor lyskjelda. Medan eg et, kikkar eg ikring, og oppdagar inskripsjonar, namn og årstal, på vegger og dørkarm. Og der – på sengegavlen: eit gutenamn og eit jentenamn med eit + mellom. I skåpet finn eg hyttebok, men eg vil ikkje skriva namnet mitt i den, for eg har jo teke meg frekt inn i hytta utan å spørja eigaren. 

Eg hentar den vesle vassbøtta, går bort til Melkeråo og fyller henne med reint drikkevatn, for eg har ikkje appetitt til å bruka sørlivatn til å drikka. Fram med soveposen, den gamle gode, og så kryp eg opp i underløyen. Den har ei hard madrass, men stor nok lengd og breidd. Det er ikkje sikkert  at dette kravet er oppfylt i alle jakt- og fiskekoier! Klokka går mot halv tolv. Ute byrjar det å bli ganske mørkt, dei lysaste stjernene tennest der oppe på himmelkvelven. Eg merkar at Melen hevar seg i eit bleikt skin, strendene på andre sida av vatnet verkar lysare, og trea kastar skuggar. Det er månen som er komen opp – ein stad i aust – men her under den bratte lia har han ikkje synt seg enno. No bør eg etter planen sova to-tre timar, før eg skal gjennomføra ein viktig del av ekspedisjonsplanen: Eg vil finna orreleiken på Steindalsheio! Det tek ein liten halvtime å gå dit bort, nattetid, og delvis i ulendt villmark. Vekkjarklokka kjem fram, og eg stiller henne på ringing klokka halv tre. Så ligg eg her i soveposen og ventar på villmarksøvnen. 

Men den vil ikkje koma. Det er ikkje stilt her inne. Suset frå Melkeråfossen stig og fell. Er det ein vindgufs som har vakna, eller var det ikkje noko som gjekk forbi her ute, ein hjort, eller er det ein av dei underjordiske som tuslar der borte ved Brakagarden? Eg kjem i hug at Torbjørn Aadland har fortalt og skrive mangt om bygdefolk og husdyr som hadde sin samlingsstad nett her i Sørlio, ved Brakagarden, der berget stuper like ned til stranda av Indre Sørlivatnet.  Det skulle berre ein «brakagard» eller fem-seks gjerdestolpar og nokre meter netting til for å hindre at smalen kom forbi dette «tøkjet». Eg ligg og dormar og tenkjer på farne bruksformer i fjellet, nett her. Då kvepp eg for alvor! Eit veikt, men tydeleg skrik høyrest, det lyder som eit rop: «A – aog – a aog!» Det let som eit fortvilingsrop frå ei kvinnestemme. Eg fer ut or soveposen og opnar døra, vil høyra om det kjem att, men det gjer det ikkje. Var det ein hubro? Nei, den har ikkje slik klår og lys klang. Reven kan klaga seg slik om natta, men det er ikkje rev her på øya. Kva kunne det vera då? Døra vert lukka med kroken på innsida. Eg veit at no får eg ikkje sova meir i natt, det kan eg innstilla meg på. 

 


Orrhane brusar med fjørene i Fitjarfjellet for nokre dagar sidan. Foto: Kjetil Rydland. 

 

Orreleik på Steindalsheio

«Drrrrrrr» – ein stygg lys vekkjer meg. Det er vekkjarklokka. Så har eg vel sove ein times tid likevel. Eg fer opp, tenner lampen og ser at klokka er halv tre – som venta. 

Eg er skikkeleg fortumla i hovudet, føler meg slapp og litt svolten. Skal eg sova vidare og la orrhanane på Steindalsheio spela i fred? Nei, eg må gjennomføra planen. Ein rask frukost med melkerå-vatn som drikke, det får klara seg. Eg opnar døra. Det er full natt enno, men ein halvskeiv ne-måne har vunne seg opp over Såto i aust, og lyser matt ned på det blikkstille vatnet. 

Så byrjar eg å gå «smalatrakket» nordover langs stranda, Stien er bra tydeleg om dagen, men vanskeleg å spora om natta. No kjem eg fram til Brudlaupsstovo, ein naturleg grasvoll, med ein og annan stor brake hist og her bortover. Torbjørn Aadland har fortalt at her samla borna seg og hadde leikar, medan dei vaksne dreiv og klipte sauer. I matpausane kom dei vaksne og bort hit, henta friskt vatn til «kaffilarsen» og åt si niste, «På den tid vaks da ikkje ein einaste brakje i Brødlopsstovo», sa han. 

Bekken, som har osen sin her tett attved, er sikkert ein fin gyteplass, med sand og småstein på botnen. Om dagen kan ein sjå småaure som pilar ut i vatnet, eller gøymer seg under steinar. Det er ein god del vatn i bekken i natt òg, men eg veit ein stad eg kan hoppa over. Så følgjer eg stien nordover til vegskiljet, der ein annan sti bøyer av og går langs nordsida av Inste Sørlivatnet – heilt ut til osen. Den andre stien – som eg går på no – er utydelegare, den held på å gro att, men eg leitar meg fram og tar kursen mot Kongsskogvatnet. Eg er litt usikker, likevel har eg eit urokkeleg vegmerke: For like her til høgre ser eg Steinen – ruvande opp mot himmelen. Vestveggen reiser seg hundre meter mest rett opp.

Men – er det sant det eg anar? Stjernene bleiknar bort av syne! Eg ser på klokka. Ja, den har passert tre, og då har eg ikkje mykje tid på å koma opp på Steindalsheio, og leggja meg i observasjonsstilling. Eg brøyter meg fram mellom fjellbjørk og høg brake, like til eg kjem gjennom skogbeltet og har den storslegne, morenedekka Steindalsheio framfor meg. På ein liten forhøyning, der det er god utsikt, men likevel eit par lyngtuer til gøymsle, legg eg meg ned, og lar tida gå. Det gjer og den skeive halvmånen som no har nådd sin høgaste posisjon på sørhimmelen. Ikkje ein lyd i naturen. Dødsstille. Men det er då tydeleg ein lysning over landskapet no. Eg ventar, og vert meir og meir skuffa. Er det for seint på året? Nei, det er då berre andre veka i mai. Har orren bytta plass? Tvilsamt. 

Det lyder ei låg kurring frå ein orrhane. Han må sitja bak bergskarvet på andre sida av myra. Og no ser eg ein annan, den set på ein bergknatt i nord. Der kjem to orrhanar – eg høyrer sjoget frå vengene. Dei slår seg ned på myra framfor meg – men på langt hald – bortimot 60 meter. No er spelet i gang, men eg skulle kome meg nærare. 

Den rette leikeplassen må visst vera på nordsida av haugane, der fleire orrhanar har samla seg. Tida går. Orrhanebulderet  kan høyrast vidt ikring. No er det snart fullt dagslys, og jammen er det sola som sender sine første morgonstråler på øvste brunene av Kløvskarfjedlet. No kan eg i kikkerten studera fargane på fuglane godt: Orrhanane sin beksvarte fjørham, som og skimrar i blått, med snøkvite fjør under den lyreforma stjerten, og med sin blodraude flekk over auga. Orrhønene – mest usynleg kamuflerte – ser eg òg av og til. Dei held seg i utkanten av myra. Den eine orrhanen spelar ikkje.

Eg reiser meg varsamt opp. I same augneblinken lettar orrhanen på haugen, og like eins orrhønene- Dei flyg nordover, og er snart ute av sikt. No lettar dei orrane som sat bak bergskarvet og. Eg fekk ikkje telja alle, men må slå meg til ro med at eg har vore så nær, at eg ein annan gong – eller eit anna år – kan leggja meg i stilling på andre sida av myra, der dei tre orrhanane slo seg ned. Eg går bort og leitar etter sjølve speleplassen, men finn korkje fjør eller skit. Så tar eg meg ei meditasjonsstund: Kor lenge er det tru, sidan orrane på Steindalsheio har hatt vitjing av tofota skapningar på leiken? 1 år? 10 år? 20 år? Det er eit litt rart tankeeksperiment! Eg kikkar opp mot dei ville Kongsskogbråta. Der, oppe på ei berghylle over eit stup, er det eit ørnereir. Eg såg eit kongeørnpar som heldt til her i fjor. Men ein gjeng ungdomar kleiv opp, røva reiret, og prøvde å skyta hoørna, som sirkla like over bergufsene, medan ho skreik sitt kvasse, lyse rovfuglskrik. Dei greidde ikkje skyta henne. I år er reiret på hylla tomt. 

Litt skuffa går eg «heimover» til hytta, medan gauken gjel i sørlibjørkene, og småfuglkoret syng sin fleirstemmige vårhymne. No skal det bli godt med ein frukost som kan «halda» ei god stund utover dagen! Eg steikjer dei tre aurane, men eg er ikkje nøgd med resultatet. Skinnet brenn seg fast i steikjepanna, og eg har bruka reint for mykje salt og pepar. Etterpå må det ein skikkeleg oppvask til. Ein kan ikkje forlata hytta slik!

 


Ruingesteinen med utsikt mot Mjelkeråo som kjem frå Store Tjødnadalen. Nitter-hytta ligg ved foten av fossen midt på biletet. Foto: Kjetil Rydland. 

 

Ei overrasking på Ruingesteinen

Det er søndag føremiddag og sol over Sørlio. No ser ikkje dette skogkledde fjellandskapet så trolsk og uvegsamt ut, det er tvert imot vennleg og interessant. I dags vil eg ta ein fiskerunde på nordsida av vatnet. Der har eg fiska ofte før, med godt resultat. Her er ikkje breddane tilvaksne med buskar og tre, men til gjengjeld er strendene meir langgrunne, slik at slukar kan setja seg fast i gras og vassplanter. 

Ved utlaupet av Steindalsbekken kastar eg ut eit freistande makkaagn, som ein aure sluker rått. Eg må gjera eit «kirurgisk inngrep» for å få ongelen laus. Eg får eit par aurar til her, men så er det slutt. Auren er ekstremt sky og ser godt, difor må ein ofte byta plass. 

Eg drar vestover langs vatnet til eg kjem til den velkjende «Ruinge-steinen». Om dette er ei kjempe-flyttblokk som ligg i vasskanten, eller om det er ein bergnabb som stikk opp, er ikkje godt å døma. Ruingesteinen er 8-10 m i diameter. Den er nokså flat oppå, men skrånar av på alle kantar, og er sterkt slipt av ei veldig isbrehand. Steinen ligg halvvegs ute i vatnet, men inn mot land er det fylt med jord og grus, og den er såleis lett å koma ut på. 

Torbjørn Aadland fortel at i urgamle dagar var det her ådlandsbøndene klipte vårulla av smalen. Denne nokså simple ullkvaliteten vart kalla «ru». Det var tidleg i juni dei dreiv på med «ruingjo». Men korleis fekk dei samla sauene her utpå denne relativt tronge og farlege steinen? Forklaringa var at det støtt måtte vera mange folk med, både gamle og unge, kvinnfolk og mannfolk. Smalen, som gjekk og beita herr i Inste Sørlio, ville då naturleg søkja saman i flokk og rekkja utover langs vasskanten, vestover mot Ruingesteinen. Der hadde dei kanskje sett opp eit bæge-gjerde til å leia smalen ut på steinen. Når smalen først var komen ut på den, var det ingen sauer eller lam som våga å hoppa dei 2-3 metrane utfor bergknatten og leggja på søm. Ruingesteinen var altså «sjølvgjært»! Så kunne ruinga ta til på den reine bergflata, her ved vasskanten.

Rett utanfor bergnabben er det brådjupt. Det er i alle fall uråd å sjå botnen i det mørke vatnet. Men her – under steinen – er det storauren held til! Ein gong fekk eg ein fin «morka-aure» her. Den var og i god kondisjon. Og sist vinter, då eg gjekk på ski over dei snødekte Sørlivatna, måtte eg stansa ved Ruingesteinen og sjå: Der var det fullt av minkspor, og blodet på snøen like under steinen var nok fiskeblod. 

No har eg sett ei skikkeleg «makkaklysa» på ongelen, og gjer eit langt utkast – sikkert 6 meter. Eg let agnet søkkja, og ventar på storauren. Men … kva er det eg ser? Noko veldig stort, svart og grå-kvitt kavar og boblar seg opp mot meg. Det er noko levande! Og så bryt «dyret» vassflata – like ved snøret mitt: Det er ein storlom1 Me ser som forsteina på kvarandre, eg og lomen, på berre6-7 metershald. Men etter to-tre sekund tek lomen av – lik eit sjøfly – bortover det blikkstille vatnet. Han spring på vassflata til han endeleg kjem seg i lufta, og flyg mot vest. Eg vert ståande att, imponert. Så har altså denne lomen halde seg under vatn ei lang stund, minst fem minuttar, medan eg sat her på steinen og egna snøret. Eg reknar med at lomen alt har slukt «storauren», og faktisk er det berre aurar av normalstorleik eg får ved Ruingesteinen i dag. Og no skjønar eg kven det var som sende ut den rare klagelåten i natt. Det var storlomen!

Eg fiskar vidare ei stund, til eg har mange nok sørli-aurar til eit fiskemåltid for meg og romkameraten i kveld eller i morgon. Kokka på internatet, Signe Lutro frå Hardanger, veit å tilbereia både fisk og vilt på beste måten. Så sløyer og vaskar eg fisken godt når eg kjem attende til Steinabekken, og har aurane opp i fiskeskreppa. Der kviler dei på ei seng av dvergbjørk og pors. Angen frå desse buskane held fluger borte, og hindrar oppblotning av fiskekjøtet. 

Ryggsekken er pakka og bambustroa lagt saman i sine tre lengder. Klokka er komen langt på ettermiddagen når eg startar heimturen. Suset frå Melkeråo vert sterkare og sterkare, og der skimtar eg fossedusjen mellom trestammene. Men idet eg skal hoppa over dei vasskylde trøsteinane, bråstansar eg: I bekken, like nedanfor, buktar seg ein lang orm, glinsande svart og stygg – eller er det ein kjempeål? Nei, den har skjell og gule ringar på halsen, men ikkje sikksakk-teikningar langs ryggen. Det må vera ein buorm, for eg har høyrt at denne arten skal finnast her i Sørlio og Kongsskogtraktene. Sjå, der rømer han i stor fart nedover mellom dei sleipe elvesteinane. Ormen må vera minst ein meter lang, men den er ganske tynn. Eg veit at buormen ikkje har giftig bitt, difor forfølgjer eg han ikkje.

(Men gamle folk har fortalt litt om denne svarte ormen, at den kunne spytta gift og var svært seigliva. Ei gammal kone heime på Landa fann ein sommardag ein buorm i ei høysåte. Ho vart heilt på styr, henta ein spade og hakka hovudet av ormen. Deretter tok ho kroppen heim i skytja, la han på hoggestabben, og hogg han i mange bitar – omtrent som pølsesnabbar låg dei der under stabben!)

 


Fjellskolten Steinen i solskin oppe til venstre, Ruingesteinen i skugge nede til høgre. Foto: FP-arkiv/KR. 

 

Auremiddag på hybelen

Heimturen gjekk greitt. Eg er nett komen inn på rommet vårt, der han store Tørres sit og les pedagogikk. Han legg straks boka frå seg og vil høyra korleis denne «soloturen» min gjekk. Jo, den hadde vore opplevingsrik, sa eg. «Eg har sett både draugen og sjøormen i Inste Sørlivatnet!» Men det er ikkje bra å narra romkameratar, så eg må litt etter litt ut med sanninga. 

Frøken Lutro er ikkje gått heim til Kyvikjo. Eg tar med fiskeskreppa, bankar på kjøkkendøra, og spør om ho kan tenkja seg å steikja desse aurane til middags i morgon? «Nja, da e’kje so lett da – i tillegg te den vanlege middagsmaten – men eg kan steikja di i kveld.» «Da e’ altfor mykje bry – og attåt på ein søndag!» seier eg. «Nei, da e’ kje so mykje aorbei’, seie da!» meiner Signe Lutro

Og slik bar det til, at når eg og Tørres skal ta fram langebrødet vårt til kvelds, bankar det på døra, og inn kjem frøken Lutro med eit rykande varmt fat med fjellaure frå Sørlio!

Butikkar og tenester i sentrum "Klikk for å sjå alle"

.

Fitjarpoteter i butikkken i morgon!

19.07.2018 Kjetil Rydland

No kan Turid Fitjar forsyna kundane sine med tidlegpoteter frå Fitjargarden. Foto: Kjetil Rydland. Fitjarpoteter i butikken I dag begynte Turid Fitjar å ta opp poteter, og i morgon er det tidlegpoteter frå...

Les meir ...

Pengar til verna kulturminne

19.07.2018 Kjetil Rydland

Rydlandssago var det kulturminnet som fekk det største tilskotet denne gongen.  Pengar til verna kulturminne Kultursjef Bente Bjelland gler seg over at fem søknader om tilskot til verna kulturminne i Fitjar har...

Les meir ...

Geir Skeie opnar Pink Fish i Bergen

18.07.2018 Kjetil Rydland

Illustrasjonsfoto: Pink Fish.  Geir Skeie opnar Pink Fish i Bergen I morgen, 19. juli, opnar Geir Skeie og partnarane den første Pink Fish-restauranten i Bergen. Dette er den tredje restauranten i kjeda...

Les meir ...
annonse
annonse

Stolt skipper på stolt skute!

18.07.2018 Kjetil Rydland

Asgeir Andersen ved Dåfjorden Slipp, i bakgrunnen «Gamle Nyborg», den finaste skuta i landet. Foto: Kjetil Rydland. Stolt skipper på stolt skute! Asgeir Andersen i Dåfjorden har kjøpt den finaste frakteskuta i...

Les meir ...

Blekkspruten klatra over ripa!

17.07.2018 Kjetil Rydland

Blekkspruten har klatra opp den glatte veggen med sugeskålene sine, og er klar til å hoppa ut att i sjøen. Foto: Gunnar Siglen.  Blekkspruten klatra over ripa! Fiskar Gunnar Siglen fortel ei...

Les meir ...

Vandring i elveleiet til Tveitaelvo

16.07.2018 Kjetil Rydland

Her starta elvevandringa, vel hundre meter nedanfor Botnavatnet. Foto: Magne Røed.  Vandring i elveleiet til Tveitaelvo Tveitaelvo er ei av dei mest vassrike elvane våre, og renn frå Botnavatnet forbi Dalshaugane og...

Les meir ...
annonse

Fagtorg "Klikk for å sjå alle"


Til topps i NM for islandshest

19.07.2018 Kjetil Rydland

Carolin Storebø og hingsten Arnviður heime i Vik med det synlege provet på siger i NM. Foto: Kjetil Rydland. Til topps i NM for islandshest Med hingsten Arnviður gjekk Carolin Storebø frå...

Les meir ...
annonse